Blåtann eller ikkje...

T min store fortlvelilse oppadga ej at usb-blaåtnn-adatepret mitt va forsønvne då ej kom teabke t Oslo, og sia min høgetonkolgsike moibteflleon ikkje he inarfarud, he d oppåtstt et lite prlboem me overfønirga ta bilde her. Så fram t ej tør å spør Anna om å få låne hinna mobil me både IR og bltaånn som et slags melollomedd, får ivrige lesera kose sej me dinne ekereepinsmltle "tryeklkif"-posten her så lenge. For visste du at så lenge dei to føsrte og dei to siste boskatavne i et ord på seks eller fliere boakstva stend på ritkig plass, kan bovataskne mellom stå så hutler til butler dei berre vil, uten at hjneren treng å bruke så alftor mykje enregi på å finne ut ka der egltneig sklule ha stått? He visst noke med at oss ikkje les kvar eneklt bostkav, men ser bidlet av ordet som en helhiet. Kor vidt d fugenra me et så lite utebrdt skftrsipråk som Bjrnøar-hudneivkdisk, e for mej uvsist, då ej ikkje kjnene unredeløsksen frå Enalgnd i deatlj. Som ei ektsra oplpsinyng, berre for å drepe myten om en raud tråd her, kan ej nevne at no he ej endelig fått opelpvd snø som he lagt sej i Nogres lalavnd. Daton va 17. jaunar, og snøen låg omretnt ei natt. Hurra!

Heim, du kjære

D e 3. juledag, og d finst ikkje antydning t snø eller kulde. Så då får en prøve så godt en kan å verdsettte andre ting i livet. D e nok av høgdepunkt å ta av i kvardagen. F.eks. middagen. Familiemiddagen e alltid et høgdepunkt. F.eks. jul for to år sida, då søster Jorunn (då 12 år) plutsli utbraut: "Ej lure på korsen ej vart til, ej." Og dermed va middagshumøret berga. D såg vel omtrent ut som på illustrasjonen her, som forøvrig e frå en middag no i år.

Andre høgdepunkt som kan nemnast, e definitivt når en får med foreldre på leik og moro. Mamma e for så vidt ganske tebakeholden me slikt, men d skjer av og t at pappa tør å late som han e ungdom. En positiv ting me at d e så sjeldent, e at en då verdsette d ekstra masse! Prøv å få me far på "Eye-toy" på playstation! D e virkelig et syn!

Og t slutt må vel Ingunn nemnast me. D vakje meir enn ei helg, men d heldt. D va nok av tid t både å gå på Hovdeåsen (som forøvrig e 109 m høgare enn Frolands stolthet Blå"fjell"), rusle rundt halve neset via Rotnesveien og ferjekaia, og i tillegg ha framvisningsførjulsfest me to tante- og onkel-familia på besøk. Men d største høgdepunktet me den helga her e vel nesten då ho uttalte: "E syns d va fint her, e." Yess! Du varma mitt hjerte!

Du grønne, blomstrende eng

Sia gunther ikkje va så hypp på å komme me gjendikting likevel (jf kommentara på forrige post), såg ej mej nødt t å ta saken i egne hende. D e slett ikkje snakk om å prøve erstatte Du grønne, glitrende tre, men kanskje heller en utvidelse? Eller en heilt ny sang. På samme melodi. Akkurat som Nå tennes tusen julelys og Nå tenner vi det første lys. Og Kjære Gud, jeg har det godt og Deilig er den himmel blå. Døm sjøl. Men altså,

Du grønne, blomstrende eng

Du grønne, blomstrende eng, god dag!
Dra bort og gjem deg og dine frende!
Ei julelys eller norske flagg;
vi vil deg aldri i julen kjenne.
Gi meg en gave: Må snøen lave
: på engen ned! :

Den første jul i et nordlig land
sitt store landskap Vårherre gjemte.
Da dekte snøen vår jord for oss.
Det lille barnet sin moder klemte;
i stjerneglansen gikk snøværsdansen.
: Det var hvit jul. :

Om hvite snøen fortalte mor
så mang en aften vi satt her hjemme.
Vi kjenner snøen hos oss i nord,
vi vet at aldri vi må den glemme.
Her regnet havner; vi snøen savner.
Vi ber deg, Gud:
Vis snøens skrud!

Du grønne, glitrande tre

Hurra! Siste eksamen avlagt i går, noke som betyr at d e juleferie. Tjohoo! Så i dag tidli va d opp av senga, hoppe i klene, hive litt frokost i sekken og springe t flybussen. Ferien va ikkje lenger ei gulrot i d fjerne, den va på vei t å bli en realitet. Så me julemusikk i øyret og tanken på pappas deilige julemat prøvde ej å tvinge mej sjøl i julestemning. Men d e sannelig ikkje lett i år, du. Ej he t gode å oppleve snø som legg sej i lavlandet i Norge i haust/vinter. Og d e rett og slett deprimerande. Jula i fjor gjekk for sej i Brasil, og noke av d kjipe me d va at d ikkje va snø der. Så he gledd mej masse t norsk jul i år. Og då ekje d akkurat blå himmel, strålande sol og grønne enge d første en tenke på, slik som på utsikta frå flybussen i Oslo i dag. Men men. Jesus e i går og i dag den samme. Same kor mykje snø her e. Og d va vel strengt tatt ikkje så masse snø i Betlehem for 2000 år sia heller. Men d fårkje hjelpe; d he vør snø i Norge i alle dei år sia 1984!

Julas bakside

Julegløgg, pepperkake og klementina. D e d so stend i haudet på folk flest no for tida. Hadde d berre vør så vel at virkeligheten kun romma d, så hadde førjulstida vør ei fryd. I dag avla ej min kanskje tidenes dårligste eksamens-besvarelse. Og feig som ej e, legg ej masse av skylda på universitetet, som lurte oss t å øve på gamle eksamenssett, for d e så go eksamenstrening. Men så kjem ej på eksamen, og der e haugen på me oppgåvetypa ej aldri he sett i noke eksamenssett før. Møkkainstitusjon! Lenge leve fysikklærern frå Vestborg som på glimrande jærsk uttalte før kvar prøve: "Les den sida der, rekn dei og dei oppgåvene, og pugg eksempelet på den sida her, så får dokke 6."

Også julebakst, juletrim (les: spasertur me jente rundt Sognsvann) og julevask e noken av julas harde realiteta. Julebakst e forøvrig kosli, så "hard" i ditte tilfellet spela på konsistensen t kakene (vel, noken typa julemenn e for så vidt mjuke, men dei får ver unntaket frå regeln). Ette ei long økt me julevask, e d vel fortjent at en kan slå sej ned i den julefarga salongen, sette på julemusikk (D e faktisk d PCn på d bildet der gjer. For datanerding på et julepynta salongbord i førjulstida e litt ufint syns ej), sette sej tebake, sjå på juletelysa i juletelysestakane og nyte Freias fantastiske kakao-produkt i fast form og en kopp deilig, akkurat passe heit kaffi. Før d ber t Storsalen på julekonsert me Mosaic. Ej e spent.